Odkrywać siebie i służyć ludziom. Moja droga przez sport, Policję i wybory Miss Polski
20.11.2026 • Daniel Niezdropa
Naszą tytułową tezę potwierdza swoją postawą, zarówno w służbie, jak i w życiu prywatnym – policjantka z mokotowskiej komendy – st. post. Klaudia Węcłaś, o której w ostatnim czasie zrobiło się głośno, po tym, jak wzięła udział w finale ogólnopolskiego konkursu piękności, zdobywając tytuł II Wicemiss Polski. Bez wątpienia spełniła się jako kobieta i pokazała, jak być pewnym siebie i konsekwentnie dążyć do celu, a przy tym godnie reprezentować polską Policję. Klaudia od najmłodszych lat trenowała koszykówkę i dzięki swojej determinacji oraz uporowi osiągała w tej dyscyplinie liczne sukcesy. Była zawodniczką ligową, ale również reprezentantką Polski. Piękne w jej historii jest to, że czuje dumę z bycia funkcjonariuszką i z codziennej pomocy ludziom.
To oni są wizytówką naszej formacji
Policjantki, policjanci, pracownicy i pracownice Policji, ludzie, którzy tworzą Policję. Oni wszyscy swoją pracą i służbą firmują ją na zewnątrz. Wykonując swój zawód z jak największym profesjonalizmem, pracują na najlepszy społeczny odbiór i zaufanie. Nie jest to łatwe, bo Policja zawsze musiała mierzyć się, bywało, że i z krytycznymi ocenami, a przez to bardziej wykazywać swoją troskę i dbałość o bezpieczeństwo i pracować nad wizerunkiem służby przyjaznej społeczeństwu.
Ta praca i służba, jeżeli będzie realizowana nie tylko z misją, ale również z pasją, przyniesie korzyść nie tylko formacji, ale przede wszystkim ludziom, którzy zyskują przeświadczenie, że skutecznie chroni porządek i ład prawny.
Tak, jak wspomnieliśmy, Policję tworzą ludzie i tak, jak można było do tej pory przeczytać w Stołecznym Magazynie Policyjnym – pełni wielu pasji, a przy tym zaangażowania w pomoc potrzebującym i skuteczną walkę z przestępczością, działania prewencyjne i profilaktykę.
My, jako redakcja Stołecznego Magazynu Policyjnego, jesteśmy poniekąd dumni z tego, że na łamach gazety i serwisu, mogliśmy i możemy prezentować sylwetki wspaniałych funkcjonariuszy, dla których służba w Policji to wyjątkowa misja.

Zdjęcie: Marek Szałajski
Mamy w naszych szeregach wielu pasjonatów, którzy dzięki determinacji i konsekwentnemu dążeniu do celu udowadniają, że Policja jest bogata w wyjątkowe osobowości i wartości. To właśnie oni z pełnym poświęceniem realizują codzienne zadania służbowe, a po zdjęciu munduru spełniają swoje marzenia. Zdobywają laury w wielu pozapolicyjnych dziedzinach – najczęściej w sporcie, ale również, co stanowi prawdziwą rzadkość, w konkursach piękności.
W tym roku jednym z obchodzonych jubileuszy jest 100-lecie Sportu w Policji, dlatego w tegorocznych publikacjach postawiliśmy sobie za cel przybliżanie sylwetek sportowców związanych z różnymi dyscyplinami. To właśnie oni swoimi dokonaniami dokładają mnóstwo cegiełek do budowania dobrego wizerunku Komendy Stołecznej Policji oraz całej formacji.
Zostać Miss, ale zawsze być sobą
Tego życzymy st. post. Klaudii Węcłaś z Komendy Rejonowej Policji Warszawa II, obecnie zajmującej się profilaktyką społeczną, która swoim udziałem w konkursie piękności „Miss Polski 2026” rozsławiła całą polską Policję. Pokazała, że piękno to nie tylko powierzchowność, ale też wnętrze. Z dumą wypowiadała się o byciu policjantką i pomaganiu ludziom, o tym, że nie wolno się poddawać i podejmować wyzwania, a także o tym, że warto mieć swój życiowy cel i pasje.

Zdjęcie: Marek Szałajski
Dlatego też redakcja Stołecznego Magazynu Policyjnego postanowiła bliżej przedstawić Klaudię, która jest nie tylko piękną kobietą, ale pomimo młodego wieku i stażu służby ma w sobie wielu uporu, determinacji oraz życiowej mądrości. To także doświadczony sportowiec, koszykarka, która, kto wie? – może bardziej rozpropaguje tę dyscyplinę w stołecznym garnizonie.

Zdjęcie: Krzysztof Chwała
Rozmowa z Klaudią będzie dotyczyła nie tylko jej służby, ale też Policji, sportowych planów i pomysłów na to, jak jeszcze bardziej ocieplić wizerunek naszej formacji.
Opowiedz nam o tym, jak postanowiłaś zostać policjantką? Czy to było spełnienie dziecięcego marzenia?
To nie była kwestia marzeń, ale dojrzały i życiowy wybór młodej kobiety, która twardo stąpa po ziemi. Zależało mi na dynamicznej i pełnej wyzwań pracy, która pozwoli mi wykorzystać moją energię i silny charakter.

Zdjęcie: Marek Szałajski
Po latach uprawiania sportu byłam przyzwyczajona do dyscypliny, pracy zespołowej i stawiania sobie nowych wyzwań. Dlatego właśnie służba w Policji wydała mi się naturalnym kierunkiem w zdobyciu nowych doświadczeń i rozwijania dalszej aktywności zawodowej.
Jak wygląda Twoja policyjna codzienność? Wiemy, że jesteś profilaktykiem. Stąd też nasze pytanie, czy lubisz kontakt z dziećmi oraz młodzieżą? Czy masz swój własny „patent” na skuteczne dotarcie do tych młodszych i do tych starszych, w tym również do seniorów? To nie jest tylko przestrzeganie przed zagrożeniami i nauczanie bezpiecznych zachowań. To również praca nad policyjnym wizerunkiem, pokazywaniem, że warto ufać funkcjonariuszom.
Obecnie zajmuję się profilaktyką społeczną i lubię kontakt z dziećmi oraz młodzieżą. Dodam, że nasze działania są kierowane do różnych grup wiekowych. Spotykamy się z najmłodszymi, jak i z najstarszymi, dlatego sposób rozmowy i przekazywane treści trzeba zawsze dopasować do grupy odbiorców.
Ze względu na mój młody wiek – myślę, że znacznie łatwiej jest mi rozumieć myślenie młodych osób oraz ich spojrzenie na różne tematy. Dlatego nie korzystam wyłącznie z autorytetu funkcjonariusza, angażując się w nawiązanie z młodzieżą bezpośredniej komunikacji.

Zdjęcie: Archiwum KRP Warszawa II
Zależy mi przede wszystkim na autentycznym, ludzkim kontakcie. Łatwiej jest wtedy zdobyć uwagę i zaufanie młodego pokolenia i nie tylko. I to jest taki mój patent na kontakt ze wszystkimi, dać im odczuć, że są dla nas ważni oraz to, że to my jesteśmy dla ich bezpieczeństwa.
Dla mnie profilaktyka to nie tylko ostrzeganie przed zagrożeniami – to również budowanie pozytywnego wizerunku Policji. Chciałabym, żeby ludzie widzieli w policjancie nie tylko mundur i przepisy prawa, ale przede wszystkim człowieka, do którego można podejść, porozmawiać i poprosić o pomoc.
Wracając do profilaktyki, to pisaliśmy kiedyś o wspaniałej inicjatywie rodem z USA (program Kops-N-Kids), gdzie policjanci z 30-tysięcznego miasta Gloucester w stanie Massachusetts organizowali turniej koszykówki dla młodzieży szkolnej. Z racji swojego sportowego doświadczenia w tej dyscyplinie, nie uważasz, że może warto byłoby połączyć to z profilaktyką i w ramach warsztatów zorganizować pokazowe lekcje dla uczniów, w których moglibyście wspólnie ze sobą zagrać?
Jeśli szkoły byłyby tylko zainteresowane, to widzę w tej sprawie potencjał. Przez sport można uczyć współpracy, zasad fair play, radzenia sobie z emocjami, a przy okazji rozmawiać z młodymi ludźmi o bezpieczeństwie i budować ich zaufanie do Policji. Taka forma byłaby bliższa młodzieży i dotarłaby do niej w mniej formalny sposób.

Zdjęcie: Marek Szałajski
Co robisz dla własnego rozwoju w służbie? Czy dodatkowo zdobywasz wiedzę, którą mogłabyś wykorzystać w realizacji policyjnych zadań? Studia, kursy, szkolenia, nauka języków? Jakie masz plany na przyszłość?
Staram się cały czas rozwijać, nie tylko w czasie służby. Studiuję kryminologię, aby móc lepiej poznać mechanizmy przestępczości i zachowania ludzi. Korzystam też ze szkoleń i każdej okazji, żeby zdobywać nowe umiejętności. Dbam również o swoją sprawność fizyczną.
Moim planem na przyszłość jest zdobywanie doświadczenia oraz wykorzystywanie każdej możliwości rozwoju, aby jeszcze lepiej wykonywać swoją pracę.
Czy jest coś szczególnego, co chciałabyś robić w formacji?
Przede wszystkim, jak już wspomniałam, chciałabym się rozwijać i poznawać różne obszary służby. Na chwilę obecną nie zamykam się na jedną konkretną ścieżkę. Obecnie bardzo bliska jest mi praca w ramach zadań profilaktyki społecznej.

Zdjęcie: Marek Szałajski
Chciałabym też dalej przełamywać stereotypy dotyczące policjantów i pokazywać ludzką stronę naszej służby oraz to, że za mundurem stoi człowiek z własnym charakterem, pasjami i doświadczeniami.
Przejdźmy teraz do sportu. Czytaliśmy Twoje zawodnicze dossier i jesteśmy pełni podziwu. Kiedy rozpoczęła się Twoja gra w koszykówkę i jak długo występowałaś zawodowo? Czy faktycznie zakończyłaś już „przygodę z tym sportem? Gra to jedno, ale zdobywanie uprawnień w tej dyscyplinie to drugie? Czy posiadasz licencję trenerską?
Koszykówka była za mną od dziecka. Przez wiele lat stanowiła bardzo dużą część mojego życia. Zaczynałam grę w MUKS Piaseczno i to właśnie tam zdobyłam swoje pierwsze medale Mistrzostw Polski. Stąd też zawsze z sentymentem będę wspominała ten czas, klub, atmosferę i wspaniałych ludzi tworzących tamtą drużynę.

Zdjęcie: Krzysztof Chwała
Później trafiłam do szkoły PZKosz, gdzie w wieku 15 lat występowałam w 1 Lidze Kobiet, jednocześnie grając w młodzieżowych barwach UKS Basket Aleksandrów Łódzki. Miałam też możliwość reprezentowania Polski na Mistrzostwach Europy i Świata, co było dla mnie ogromnym zaszczytem i wyróżnieniem.
Ta droga nie była łatwa. Okupiona urazami oraz rehabilitacją. To były trudne momenty, ale nauczyły mnie cierpliwości i tego, żeby się nie poddawać. Po każdej kontuzji wracałam na boisko silniejsza nie tylko fizycznie, ale i psychicznie. Tamten czas pokazał mi, że dzięki ciężkiej i mądrej pracy wszystko jest możliwe.

Zdjęcie: Krzysztof Chwała
Po liceum kontynuowałam grę w zespole ekstraklasowym, w Polonii Warszawa. Chociaż dziś już nie gram zawodowo, jednak koszykówka dalej jest mi bliska. Charakter sportowca nie kończy się wraz z zakończeniem profesjonalnej gry, dlatego wiele cech wykorzystuję w dzisiejszej służbie.

Zdjęcie: Krzysztof Chwała
Mam uprawnienia trenerskie, które w niedalekiej przyszłości chciałabym wykorzystać podczas realizowania mojej inicjatywy społecznej powstałej podczas konkursu Miss Polski, która będzie skierowana do dzieci oraz młodzieży. Jak będzie wyglądało to przedsięwzięcie, tego na razie nie zdradzę, ale myślę, że na pewno się o tym dowiecie.
Czy koszykówka była Twoją jedyną sportową pasją?
Jako dziecko miałam krótką przygodę z tańcem towarzyskim. Jednak od momentu, gdy po raz pierwszy poszłam na trening koszykówki, taniec całkowicie zszedł na dalszy plan i przestał się liczyć.
Nie myślałaś o tym, aby zachęcić do gry w koszykówkę funkcjonariuszy i pracowników? Mamy żeńską drużyną w piłce nożnej. Może podjęłabyś się stworzenia takiego damskiego składu w koszykówce? Jak zachęciłabyś potencjalne, przyszłe zawodniczki policyjnej drużyny do udziału w tym projekcie?
Bardzo chętnie podjęłabym takie wyzwanie i stworzenie naszej garnizonowej drużyny. Myślę, że to fajna forma integracji i możliwość zrobienia czegoś razem w służbie i poza nią. Sport bardzo dobrze buduje zespół, uczy współpracy i pozwala poznać się z trochę innej strony.

Zdjęcie: Marek Szałajski
Myślę, że garnizon stołeczny jak najbardziej zasługuje na to, żeby mieć reprezentację koszykarską i brać udział w różnych zawodach czy turniejach w tej dziedzinie sportowej. Dlatego czekam na chętnych. Kontakt przez redakcję Stołecznego Magazynu Policyjnego.
Czy Twoja sportowa pasja ma odzwierciedlenie w codziennej służbie? Czego nauczył Cię sport? Jakie cechy przeniosłaś do policyjnej codzienności?
Sport nauczył mnie przede wszystkim dyscypliny, systematyczności oraz pracy w zespole. Przez lata nauczyłam się działać pod presją, radzić sobie z porażkami i nie poddawać się, kiedy coś nie wychodzi.
W Policji bardzo często te cechy się przydają, bo tutaj też trzeba zachować spokój, ufać osobom, z którymi się pracuje i umieć działać mimo stresu. Myślę, że koszykówka bardzo mocno ukształtowała mój charakter.
Czy w konkursie Miss Polski przydało się to sportowe doświadczenie, upór, niepoddawanie się? Jak wspominasz swój udział? Ambasadorką Policji już zostałaś, z racji godnego reprezentowania naszej formacji w konkursie. Czy tak się czułaś? Czy udział w konkursie otworzył przed Tobą nowe możliwości rozwoju?
Na pewno miałam świadomość, że w konkursie Miss Polski jako policjantka reprezentuję nie tylko siebie, ale w pewnym sensie także formację. Zależało mi bardzo na tym, aby pokazać, że ludzie w mundurze też mogą i potrafią realizować się również poza służbą.

Zdjęcie: Materiały prasowe Miss Polski
Uważam, że taki rozwój daje nowe doświadczenia, większą pewność siebie i umiejętności, które później można wykorzystać w codziennej pracy. Udział w konkursie był dla mnie okazją, żeby pokazać policjantkę z trochę innej strony – jako osobę, która nie boi się nowych wyzwań i potrafi łączyć różne role. Zależało mi przy tym, żeby robić to z klasą i szacunkiem do munduru.

Zdjęcie: Materiały prasowe Miss Polski
Sport bardzo mi pomógł, bo nauczył mnie wytrwałości i działania pod presją. Sam konkurs wspominam bardzo dobrze. Dodał mi pewności siebie i pokazał, że warto wychodzić ze swojej strefy komfortu.

Zdjęcie: Materiały prasowe Miss Polski
Chciałabym dalej korzystać z możliwości, które daje mi tytuł II Wicemiss Polski 2026, brać udział w wartościowych projektach i wykorzystywać szanse, które pojawiają się na mojej drodze. Jednak nie traktuję tego jako rezygnacji ze służby. Wręcz przeciwnie, chciałabym te dwa światy mądrze ze sobą połączyć, bo w obydwu przypadkach najważniejszy jest drugi człowiek. Pokazać ludzką i dobrą stronę Policji to mój cel na najbliższy czas.
Piękno to również odniesienie do ludzkiego wnętrza, duszy. To także coś wzniosłego i dobrego. Empatia i zrozumienie, pomaganie i ratowanie. Czy te cechy są Ci bliskie? Czy w służbie są niezbędne?
Zdecydowanie są mi bliskie. Uważam, że empatia jest jedną z najważniejszych cech policjanta. Za każdą interwencją stoi przecież człowiek i jego osobista historia. Dla nas to może być już kolejna taka sytuacja, a dla osoby, której pomagamy – jedna z najtrudniejszych chwil w życiu. Oczywiście policjant musi być stanowczy i potrafić działać w sytuacji zagrożenia, ale stanowczość nie wyklucza empatii.
Jak budować autorytet i odnosić sukcesy w zawodzie policjanta?
Dla mnie dobry policjant to przede wszystkim dobry człowiek w mundurze. Taki, który świadomie wybrał tę służbę. Każdy z nas powinien być odpowiedzialny, konsekwentny oraz stale się rozwijać.
Równie ważne jest, żeby nie zatracić wrażliwości na drugiego człowieka. Mundur daje nam określone uprawnienia, ale przede wszystkim nakłada na nas ogromną odpowiedzialność – pomoc innym. I tego wszyscy trzymajmy się w służbie.
Dziękuję za rozmowę.
Kilka słów od Redakcji
Klaudia w rozmowie z nami pokazała, że twardo stąpa po ziemi, przy czym doskonale wie, czego chce od życia. Bardzo zaimponowało nam to, jak ważne jest dla niej pokazywanie Policji z najlepszej strony, jako formacji przyjaznej i gotowej do współpracy ze społeczeństwem.
Stąd też kierujemy ogromne podziękowania dla wyjątkowej policjantki, sportsmenki i miss – za fantastyczną rozmowę! Dziękujemy za poświęcony czas, niesamowitą energię i otwartość. Pokazujesz, że mundurowa dyscyplina, sportowa determinacja i kobiecy urok mogą tworzyć idealną całość.
Powodzenia w realizacji kolejnych planów! Życzymy Ci samych sukcesów, zarówno w mundurze, jak i w życiu prywatnym.