Polonezem do Maroka. Policjant, kolekcjoner, podróżnik
06.11.2026 • Daniel Niezdropa
Pasje naszych funkcjonariuszy to temat, który często powraca do serwisu SMP. Każdego dnia, po zakończonej służbie wracają do swoich rodzin, dzieci, bliskich, dzieląc z resztą społeczeństwa te same codzienne obowiązki. W naszych artykułach pokazujemy, że w służbie łączą profesjonalizm z ogromną empatią i unikalnymi umiejętnościami. Tym razem przedstawiamy sylwetkę policyjnego szkoleniowca z KRP Warszawa VI, asp. sztab. Marcina Łukawskiego, który brał udział w motoryzacyjnej wyprawie życia – rajdzie samochodowym do Maroka. W służbie posiada wiele uprawnień, a w życiu prywatnym nie mniej zainteresowań.
Potrafią łączyć służbę i pasje
Na bohaterów naszych artykułów staramy się wybierać funkcjonariuszy, którzy zarówno w służbie, jak i poza nią, są osobami bardzo otwartymi, ciekawymi świata i pełnymi różnych pasji oraz zainteresowań. Potrafią z poświęceniem realizować policyjne zadania, szkolić się i doskonalić, nie zapominając przy tym o własnym samorozwoju. Pokazują, że z każdym wyzwaniem można sobie poradzić. Nawet Polonezem dotrzeć do Maroka, jak policyjny szkoleniowiec z KRP Warszawa VI – aspirant sztabowy Marcin Łukawski.

Zdjęcie: Daniel Niezdropa
Zaproszony przez naszą redakcję do szczerej rozmowy o służbie, życiu prywatnym i pasjach, opowiedział nam o tym, jak został policjantem i jak przez lata rozwijał swoje zainteresowania.
W szczerej rozmowie o Maroku, motoryzacji i służbie w Policji
Opowiedz nam o sobie. Jak zostałeś policjantem? Dlaczego zdecydowałeś się na służbę mundurową?
Żeby odpowiedzieć na to pytanie, muszę cofnąć się do czasów dzieciństwa. Zacznę od tego, że od urodzenia mieszkałem wraz z rodzicami, bratem i dziadkami w podwarszawskiej Zielonce na osiedlu wojskowym. Nieprzypadkowo zresztą akurat tam, bo mój dziadek Tadeusz był emerytowanym podpułkownikiem Wojska Polskiego, a tato Wiesław pracownikiem cywilnym w Wojskowym Instytucie Technicznym Uzbrojenia. Całości dopełniał fakt, że moja babcia Anna świadczyła usługi w zakresie obszywania mundurów, czyli wyszywania dystynkcji. Nasze mieszkanie odwiedzało więc wielu żołnierzy. Jedni przynosili je do przeróbek, inni przychodzili umundurowani wprost z ulicy, pytając o możliwość wykonania usługi krawieckiej. Dlatego, gdzie się nie obejrzałem, wszędzie widziałem jakiś mundur (śmiech). Zresztą przez całe moje późniejsze życie zawsze mi towarzyszył, zmieniał się tylko jego kolor i charakter.
Kolejnym etapem tzw. oswajania się z mundurem było harcerstwo. Wstąpienie do ZHP wiązało się z wyjazdami na obozy, rajdami, zdobywaniem sprawności i pokonywanie własnych słabości. To był piękny czas, bo oprócz wielu praktycznych umiejętności, uczyliśmy się – jak pomagać innym, jak być dobrymi ludźmi.
Po szkole średniej podjąłem decyzję o tzw. zastępczej służbie wojskowej w Oddziale Prewencji Policji w Warszawie. Zaliczyłem wszystkie testy i badania. Jednak wtedy nie było mi dane założenie niebieskiego munduru. W oczekiwaniu na odpowiedź z resortu otrzymałem przydział do jednostki wojskowej, a po ukończeniu szkoły młodszych specjalistów uzyskałem uprawnienia kierowcy – mechanika czołgu. W wojsku spędziłem cały rok. W tym czasie typowym czołgiem nie jeździłem, ale dzięki uzyskanym kwalifikacjom kierowałem samobieżną wyrzutnią przeciwlotniczą rakiet ziemia-powietrze (KUB). To były cenne doświadczenia i ciekawy etap mojej przygody z mundurem.
Po wojsku miałem krótką przerwę od służby, pracując jako doradca klienta w branży budowlanej. Wtedy zrozumiałem, że jednak spełnieniem moich oczekiwań będzie tylko i wyłącznie służba w mundurze. Może wynikało to z wcześniejszych doświadczeń, a może i z tego, że wyrosłem w pokoleniu harcerzy uczonych nie tylko etosu, ale też zwykłej ludzkiej życzliwości. Na pewno pobyt w wojsku również ugruntował mój zawodowy wybór. Dlatego właśnie postanowiłem zostać policjantem.
W 2003 roku przeszedłem pozytywnie całą procedurę rekrutacyjną i w kolejnym roku rozpocząłem służbę w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa VI.
Jak przebiegała Twoja dotychczasowa ścieżka zawodowa? Czym zajmujesz się obecnie?
Początki mojej służby związane były z komisariatem na Targówku. Tam przez 17 lat byłem dzielnicowym. Z sentymentem wspominam te lata. To była potężna lekcja empatii, psychologii i poznawania realiów społecznych, a także mediacji w sytuacjach rozwiązywania ludzkich problemów. Ta praca nauczyła mnie jeszcze, jak bardzo postawa dzielnicowego w służbie ma wpływ na odbiór Policji. Dlatego starałem się być zawsze dla ludzi i wspólnie z nimi wypracowywać różne rozwiązania, aby mieli poczucie, że tam, gdzie mieszkają, jest bezpiecznie.
Po tylu latach w jednym miejscu doszedłem do wniosku, że pora na zmiany i rozpocząłem nowy rozdział w życiu zawodowym w Wydziale Kryminalnym KRP Warszawa VI. Na tym jednak nie poprzestałem, bo dostrzeżono moje doświadczenie zawodowe, a szczególnie uprawnienia, które zdobyłem dzięki służbie w Policji.

Zdjęcie: Daniel Niezdropa
Aktualnie zajmuję się tzw. szkoleniówką, w której zakres wchodzi: wyszkolenie strzeleckie, pierwsza pomoc przedmedyczna, a także podnoszenie podstawowych zdolności motorycznych funkcjonariuszy. Współprowadzę również szkolenia z reagowania na niestandardowe zachowania osób, wobec których policjanci podejmują interwencje, a także szkolę z użycia taserów. W zakres moich zadań wchodzi również uzbrojenie oraz logistyka i zaopatrzenie.
Tak wygląda oto moja policyjna codzienność.
Porozmawiajmy teraz o samochodowym rajdzie do Maroka. Zacznij od pomysłu, poprzez warunki udziału, przygotowania, samochód (jego parametry, model itd.) i oczywiście sam rajd. Ile pokonaliście kilometrów, w ile osób, czy może z rodziną? Jakie przygody przeżyliście po drodze? Gdzie był start, a gdzie meta? Czy Polonez dał radę i czy byliście wyposażeni w „worek części”?
Pomysł zrodził się jesienią 2025 roku podczas spotkania z przyjaciółmi. Dodam, że wielkich pasjonatów podróży zagranicznych i motoryzacji. Ktoś rzucił hasło „Złombol”? Najpierw był śmiech, kilka żartów o starych samochodach i mapach, które pewnie rozlecą się szybciej niż nasze plany. Wyjaśnię, że „Złombol” to największy w Polsce, ale też na świecie charytatywny rajd samochodowy, w którym jego uczestnicy podróżują klasykami wyprodukowanymi bądź zaprojektowanymi w tzw. dawnym bloku wschodnim.
Od słów do czynów przeszliśmy dość sprawnie i szybko. Zarejestrowaliśmy załogę, podpisaliśmy regulamin i zebraliśmy kwotę, która była wymagana do przekazania na cele charytatywne.
Kiedy grono znajomych chętnych na wypad zaczęło się powiększać, ustaliliśmy, że start takimi samymi samochodami będzie najlepszym rozwiązaniem. Dlaczego? Przede wszystkim ze względu na ewentualne awarie oraz wymianę części zamiennych. Na wyprawę do Maroka ostatecznie zdecydowały się cztery rodziny, razem 11 osób w czterech Polonezach.
Następnie rozpocząłem poszukiwania samochodu najbardziej komfortowego, pojemnego i w miarę bezawaryjnego. Dostałem informację o wystawionym na sprzedaż Polonezie Caro Plus 1.6 GLI z 1997 roku z jednopunktowym wtryskiem paliwa o mocy 77 koni mechanicznych. Do tego z bardzo małym przebiegiem 31 tysięcy kilometrów jak na 29-letnie auto. Po krótkich negocjacjach stałem się jego właścicielem.

Zdjęcie: Archiwum prywatne Marcina Łukawskiego
Samochód kupiłem od kolekcjonera, który posiadał w swoich zbiorach kilkadziesiąt innych pojazdów. Wypatrzony przeze mnie egzemplarz stał pod wiatą przeszło 10 lat. Był zakurzony, ale bardzo sprawny. Wystarczyło podłączyć akumulator, żeby bardzo szybko odpalił.
Polonez do mojego garażu trafił w grudniu 2025 roku. Wtedy rozpocząłem planowanie niezbędnych prac do wykonania oraz zakup części zamiennych. Nie było to takie proste, trzeba było się dobrze nagimnastykować (śmiech), żeby części do tego staruszka odnaleźć w internecie. Chociaż, jak na swoje lata, to i tak był w niezłej kondycji. Wyprawa wymagała jednak zabezpieczenia się na wypadek awarii, które mogły nas spotkać po drodze.

Zdjęcie: Archiwum prywatne Marcina Łukawskiego
Kiedy wszystko było już gotowe, umówiliśmy wspólny wyjazd na błonia Stadionu Śląskiego do Chorzowa, skąd miał formalnie wystartować „Złombol”. Nie mogliśmy się doczekać i chcąc nie spóźnić się na inaugurację, na miejscu zameldowaliśmy się już dzień wcześniej.
Pierwszy odcinek z Warszawy do Chorzowa okazał się dla nas ważnym testem, nie tylko zgrania i wzajemnej pomocy, ale sprawdzianem dla naszych staruszków – Polonezów. Okazało się, że pierwszą awarię zaliczył Polonez mojego kolegi Krzyśka, w którym uszkodzeniu uległ uszczelniacz wału korbowego. Dzięki kilku dolewkom oleju dotarliśmy w końcu do Chorzowa. Na miejscu rozpoczęliśmy poszukiwania warsztatu, w którym moglibyśmy dokonać szybkiej naprawy. Na szczęście pomógł nam uczestnik z poprzedniego „Złombolu”, który udostępnił nam podjazd do swojego garażu. Usterkę udało się usunąć, uszczelniacz wymienić, dzięki czemu start całej naszej ekipy pozostał niezagrożony. I tak 27 czerwca 2026 roku nasze polonezy oficjalnie rozpoczęły podróż do Maroka.

Zdjęcie: Archiwum prywatne Marcina Łukawskiego
Jechaliśmy w potwornym upale sięgającym niekiedy 40 stopni. Nikt nie powiedział, że będzie łatwo. Pomimo braku klimatyzacji, nie rezygnowaliśmy. Robiliśmy przerwy, odpoczywaliśmy. Liczyła się przygoda, radość ze wspólnego bycia razem. Niedogodności refundowały nam malownicze widoki oraz piękne krajobrazy. Dziennie pokonywaliśmy średnio 700-900 kilometrów, co świadczyło o tym, że nasze polonezy dobrze znosiły tę trasę. I tak kolejne etapy przejechaliśmy przez Czechy, Niemcy, Francję i dotarliśmy do Almerii w Hiszpanii. Tam nastąpiła przeprawa promem do Afryki. Z portu w marokańskim Nadorze ruszyliśmy w kierunku mety w Ras El Ma. To był najkrótszy odcinek naszej eskapady o długości zaledwie 60 kilometrów. O klimatyzacji już dawno zapomnieliśmy, bo im bliżej było mety, tym bardziej nie zwracaliśmy uwagi na jej brak. Wiadomo, emocje (śmiech). Największa radość towarzyszyła nam na mecie. Nasz Polonez pokonał prawie 3200 kilometrów i zdał egzamin sprawności na piątkę.
Wspólnie ze mną podróżowała moja żona Anna i córka Zuzanna. Dodam, że podczas podróży bardzo mnie wspierały. Żona zmieniała się ze mną za kierownicą, natomiast córka Zuzia okazała się dobrą organizatorką, pilnując wszelkich formalności związanych z rezerwacją noclegów. Zadania zostały dobrze podzielone, a nasz rodzinny team pokazał, że razem można wszystko.
Dodam jeszcze tylko, że Polonez dał radę. Pokazał, że pomimo słusznego wieku, ma jeszcze wiele mocy w zapasie. Wystarczyło regularnie sprawdzać poziom oleju i świece zapłonowe. Nie powiem, auto miało szczególnie w Maroku tzw. chwile zwątpienia, kiedy silnik gasł nam co jakiś czas. Jednak to był epizod, związany prawdopodobnie z oddziaływaniem bardzo wysokich temperatur. Co do worka części, to mieliśmy całkiem pokaźny zapas, między innymi świece i cewki zapłonowe, paski klinowe, elastyczne przewody hamulcowe, zestawy naprawcze zacisków hamulcowych, sprzęgła, linki, zestawy do samodzielnej naprawy przebitych opon oraz wiele innych. Kto wie? Może wykorzystamy je przy kolejnym „Złombolu”.
Co czułeś po przybyciu na miejsce, czy to był rajd dla laurów, nagród, czy też organizowany w szczytnym, charytatywnym celu?
„Złombol” to połączenie ekstremalnego rajdu, starego samochodu i dużej akcji charytatywnej. Bardzo ważna zasada, nie jedziesz po to, żeby wygrać, tylko jedziesz zbierać pieniądze dla dzieci z domów dziecka. I to jest w tym najważniejsze. Na mecie nie ma nagród, laurów, czerwonego dywanu. Jest za to wielka satysfakcja i radość.

Zdjęcie: Archiwum prywatne Marcina Łukawskiego
Kiedy po 4 dniach i 3200 km w końcu dojeżdżasz na metę, czujesz mieszankę różnych uczuć, ulgi, zmęczenia, dumy i ogromnej radości, że osiągnęliśmy cel. Patrzysz na ludzi, z którymi przejechałeś tę drogę i od razu wiesz, że zrobiliście coś wyjątkowego. I wtedy dociera do Ciebie, że Złombol nigdy nie był tylko historią o starym samochodzie i drodze do mety. Był o ludziach, przyjaźni, pomaganiu sobie w drodze.
Czy trasa powrotna wiodła tym samym szlakiem?
Zanim wyruszyliśmy w podróż powrotną, mieliśmy trochę czasu na odpoczynek nad Morzem Śródziemnym i Oceanem Atlantyckim, poznawanie lokalnych kultur i smakowanie przepysznych potraw. Po Maroku zrobiliśmy jeszcze ponad 400 kilometrów. Zatrzymaliśmy się między innymi w Meknes, Asilah. W każdym z tych miejsc spędziliśmy po kilka dni. W końcu przyszedł czas na powrót. Promem z Tangeru popłynęliśmy do Genui. Stąd nasza trasa wiodła dalej przez Włochy, Austrię i Czechy. Do Warszawy dojechaliśmy 12 lipca, tym samym kończąc naszą podróż do Maroka z licznikiem ponad 6 tysięcy przejechanych kilometrów.
Czy już planujesz następny rajd? Może dłuższą trasę np. na inny kontynent? Apetyt rośnie w miarę jedzenia i skoro raz się udało, to może jeszcze kolejna próba?
Jeśli chodzi o przyszłoroczny „Złombol”, to decyzji jeszcze nie podjęliśmy. Na kolejną wyprawę wybrałbym raczej chłodniejsze rejony naszej planety np. Nordkapp w północnej Norwegii. Decyzja jeszcze nie zapadła. Sprawa pozostaje otwarta, a najlepsze decyzje są podejmowane spontanicznie.
Czy „Złombol” był Twoją jedyną podróżniczą przygodą w tym sezonie?
Przez chwilę odpocząłem, jednak nie usiedziałem na miejscu za długo (śmiech). Po niespełna trzech tygodniach od powrotu z Maroka przesiadłem się z Poloneza na motocykl BMW R 1250 RT i wraz z kolegami wyruszyliśmy do Włoch z planem przejechania przez przełęcze górskie położone na wysokości blisko 3000 metrów nad poziomem morza. Plan w 100 procentach zrealizowaliśmy, odwiedzając Passo Giovo, Passo Stelvio, Passo Gavia i wiele innych. Łącznie przez 8 dni z kilkudniową przerwą na wypoczynek nad morzem w okolicach Wenecji, wróciliśmy szczęśliwie do Polski, pokonując łącznie 3500 kilometrów.

Zdjęcie: Archiwum prywatne Marcina Łukawskiego
Jednak na tym nie koniec (śmiech). Kilka dni temu wróciłem z Grecji, gdzie sprawdzałem się jako podróżnik i sternik greckich mórz, podziwiając tamtejsze wyspy i delfiny, które mieliśmy przyjemność zobaczyć na żywo.
Teraz porozmawiajmy o Twoich motoryzacyjnych pasjach? Gdyby nie one, to pewnie nie byłoby wyjazdu do Maroka? Opowiedz o swojej kolekcji aut i motocykli? Kiedy zacząłeś odnawiać pierwsze egzemplarze starych pojazdów? Czy masz na nie jakieś specjalne miejsce, wiatę, garaż? I najważniejsze, gdzie znajduje się Twój warsztat, „świątynia”, szczególne miejsce, w którym przywracasz do życia wysłużone egzemplarze? I jeszcze jedno, czy to zamiłowanie ma źródła w Twoim wykształceniu?
Myślę, że moja pasja bardzo ułatwiła mi podjęcie decyzji o starcie w „Złombolu”. Jako dziecko, często przebywałem z moim tatą albo dziadkiem w garażu, gdzie naprawiali swoje lub znajomych samochody. I tak pomału zacząłem interesować się motoryzacją.
Będąc w szkole podstawowej kupiłem od kolegi starego Rometa, którego wspólnie z tatą doprowadziłem do stanu używalności. To był mój pierwszy jednoślad. Kiedy 30 lat temu pomyślnie zdałem egzamin na prawo jazdy kategorii A i B, to rodzice kupili mi pierwszy samochód, którym był Polski Fiat 126p z 1980 roku.
W tym czasie uczyłem się już zawodu elektromechanika pojazdów samochodowych. Posiadanie leciwego malucha, który wymagał stałej troski, pozwoliło mi zgłębiać zawiłości techniki motoryzacyjnej i samochodowej, a przy tym w praktyce nauczyć się zawodu.
Po latach, jak maluchy stały się, można powiedzieć „niechciane”, w dalszym ciągu z sentymentem spoglądałem w kierunku każdego napotkanego egzemplarza. Pamiętam, jak byłem dzielnicowym, często mijałem zaparkowanego malucha, który był lekko uszkodzony z tyłu, ale ogólnie blacharsko wyglądał jeszcze dobrze. Mijałem, zatrzymywałem się, patrzyłem i wyobrażałem sobie, jak go remontuję i przywracam dawny blask.

Zdjęcie: Archiwum prywatne Marcina Łukawskiego
W końcu od myśli przeszedłem do czynów i skontaktowałem się z właścicielem. Tak trafił do mnie pierwszy egzemplarz w mojej kolekcji. Fiat przeszedł gruntowny remont i stał się moim oczkiem w głowie. To model z 1984 roku, prawdziwa perełka. W moim garażu ma swoje honorowe miejsce. Mam go już 15 lat i przejechałem nim niespełna 4 tysiące kilometrów. Przez te lata tak się rozkręciłem (śmiech), że do maluszka dołączyły inne samochody i motocykle.

Zdjęcie: Archiwum prywatne Marcina Łukawskiego
Każdemu z nich poświęciłem wiele godzin ciężkiej pracy, aby wyglądem i sprawnością nie odstawały od przedstawicieli obecnej motoryzacji. Mam Mercedesa SL 500 z 1999 roku z 5-litrowym silnikiem V8 o mocy ponad 300 koni mechanicznych. Jeden z ulubionych to oczywiście bohater wyprawy do Maroka, czyli Polonez Caro Plus 1.6 GLI z 1997 roku.

Zdjęcie: Archiwum prywatne Marcina Łukawskiego
Mam też motocykle. Rzadko widywane już dzisiaj WSK 125 z 1966 roku, MZ TS 250 z 1974 roku, Yamaha VIRAGO 1000 z 1987 roku i wspomniany motocykl do dalekiej turystyki, czyli BMW R 1250 RT z 2018 roku. Mam też marzenie każdego nastolatka z przełomu lat 70 i 80. – motorynkę Rometu.

Zdjęcie: Archiwum prywatne Marcina Łukawskiego
Wszelkie prace wykonuję w przydomowym garażu moich rodziców, który jest większy od tych, gdzie przechowuję moje motoryzacyjne perełki. Ponadto zimą jest ogrzewany i posiada praktyczny kanał do prowadzenia napraw od strony podwozia. To miejsce, w którym mam czas na naprawy i na refleksję. Uwielbiam usiąść czasami w fotelu i z dumą popatrzeć na wykonaną ciężką pracę.
Jak godzisz swoje zajęcie przy samochodach i motocyklach ze służbą i życiem prywatnym? W domu nie złoszczą się, jak spędzasz długie godziny w warsztacie?
Myślę, że to kwestia organizacji i planowania. Naprawy wymagają oszacowania kosztów, spisania listy potrzebnych części i kolejności prac. Tak było z wyprawą do Maroka, gdzie spędzałem w garażu nawet kilkanaście godzin na dobę.
Mam też coś bardzo ważnego w tym wszystkim, miłość, wsparcie i zrozumienie moich bliskich, którzy może na mechanice się nie znają, ale pomagają mi w zakupach i przeszukiwaniu internetu za trudnodostępnymi częściami. Kto jak kto, ale moja żona Ania i córka Zuzia mają do tego smykałkę.
Czy swoją kolekcję prezentujesz publicznie np. na zlotach i rajdach starych aut i motocykli? Czy zabierasz rodzinę na rekreacyjne wyjazdy swoimi klasykami?
Oczywiście, uwielbiam je prezentować. W Warszawie organizowane są między innymi Spotkania Klasycznej Motoryzacji, w których miałem przyjemność uczestniczyć. Na przejażdżki często zabieram żonę oraz córkę. Czasami też na rajdy do Maroka (śmiech).
Czy masz motoryzacyjne marzenie? Zostać posiadaczem jakiegoś zabytkowego auta, a może je odrestaurować? Nie myślałeś o radiowozie?
Pewnie, że mam i czas pokaże, czy uda się je spełnić. To taka mała tajemnica (śmiech). Jeżeli chodzi o kupno i odrestaurowanie typowego radiowozu, to na tę chwilę jeszcze nie planuję. Za to odnowioną MZ TS 250, które dostałem w prezencie od rodziny i przyjaciół na 40-ste urodziny, planuję przerobić na milicyjny motocykl.

Zdjęcie: Archiwum prywatne Marcina Łukawskiego
Już teraz ma owiewkę z napisem MILICJA i białe boczne kufry. W najbliższym czasie planuję zamontowanie kolejnych elementów wyposażenia, takich jak sygnały uprzywilejowania świetlne oraz dźwiękowe, replikę radiostacji oraz inne elementy, które przybliżą ją jak najbardziej do oryginału.
Czy jeszcze jakieś inne pasje są w Twoim życiu? Może całkiem odmienne zainteresowania? Kuchnia i gotowanie? Sport? Książka, film, podróże…
Od lat zajmuję się akwarystyką. Mam trzy akwaria, a jedno z nich dość pokaźnych rozmiarów o pojemności 630 litrów. Akwarystyka to hobby dla ludzi cierpliwych, przy którym po ciężkiej służbie można się zrelaksować i wyciszyć. Podróże zdecydowanie wszystkim polecam.
Czy ludzie z pasjami wzbogacają Policję? Czy w tym zawodzie warto mieć takie dodatkowe zainteresowania?
Zdecydowanie, pasje rozwijają, uczą i pozwalają na przenoszenie wielu dobrych cech na grunt służbowy. To nie tylko robienie tego, co się lubi. To przede wszystkim odpoczynek i czerpanie radości z życia. Można dzielić się również swoimi doświadczeniami w pracy.
Uważam się za osobę szczęśliwą i spełnioną i bardzo cenię w policjantach to, że mają zainteresowania, którym są w stanie poświęcić swój wolny czas. W tym wszystkim musi też być zachowana równowaga i tak, jak w moim przypadku – zawsze mam czas dla moich najbliższych.
W jaki sposób zachęciłbyś do wstępowania w szeregi formacji? Czym jest dla Ciebie Policja?
Policja dziś, a kiedyś, to są dwa różne światy. Pamiętam, jak będąc dzielnicowym, dzieliłem mały pokój z dwoma innymi kolegami. Do tego mieliśmy na trzech jeden komputer, z którego korzystaliśmy na zmianę. Dzisiaj narzędzi dobrych warunków do pracy i to nowoczesnych, zdecydowanie nie brakuje.
Jeżeli ktoś szuka stabilnego zatrudnienia, ale i ciekawego zajęcia, to niech spróbuje swoich sił. Dla mnie Policja to blisko połowa mojego życia. Ta służba dała mi bardzo wiele, doświadczenie, umiejętności, które teraz mogę przekazywać innym.
Dziękuję za rozmowę.
Od Redakcji
Prezentując naszych funkcjonariuszy i pracowników Policji, wykraczamy poza ramy tradycyjnej promocji formacji. Chociaż to ważny aspekt i cel naszej działalności, to jednak najistotniejszy jest dla nas człowiek, jego charakter, szacunek dla służby i społeczeństwa. Chcemy pokazywać, że formację tworzą zwyczajni ludzie, którzy podjęli się trudnej i odpowiedzialnej misji.
Zależy nam, aby społeczeństwo widziało ich codzienne zaangażowanie i darzyło zasłużonym zaufaniem. Dlatego zachęcamy do odwiedzania naszego serwisu i poznawania Policji, formacji bez wątpienia potrzebnej, ale również przyjaznej społeczeństwu.